Yeni Hayat…

Şimdi bir bu evden taşınıyoruz ya, bina sakinlerinin arkamızdan 40 gün 40 gece kutlama yapacağından şüphem yok. Zaten kapı komşumun kızının tesadüfen aynı gün nişan töreni var. Hazır başlamışken bi posta kurdu da bizim gidişimiz şerefine dökerler artık 🙂 (Şaka şaka, aslında hepsi “Ayyy yokluğunuz çok belli olacaaaakkkk 😦 “ falan diyo. Ulen yoksa “Sessizlik çökecek apartmana, kafamızı dinleyecez, yokluğunuz acayip belli olacak, oleyy” mi demek oluyo aslında o?)

Öte yandan, yeni evimizin eski sahibi ise, bırak binayı, tüm site sakinlerince yaka silkilmiş, illallah edilmiş, fena mı fena, bela mı bela bi adammış (Evi görmeye gidince bizzat şahit oldum, bizi evden bi kovmadığı kalmıştı). Adamın gidiş günü site ahalisince milli bayram edilecekmiş diye duyumlar aldım, o derece :p

Babanız eve işlemler için gidip geldikçe rasgeldiği herkes çevirip, “Buraya siz mi taşınıyorsunuz, hay Allah razı olsun, bizi kurtardınız şu heriften!” diye duacı oluyormuş. İnsan bi gururlanmıyor, farkında olmadan yaptığı bu iyilik karşısında sevinç sellerinde boğulmuyor değil hani.

Ama bi düşündüm de, yazık ulen, seviniyo garipler o adamdan kurtuluyoruz diye. “Gelen gideni aratır” atasözünün gerçek hayattak yansımasına ilk defa bu kadar canlı şahit oluyorum… (gideni arayacaklar henüz haberleri yok  o_O )

-o-

Taşınma sürecimizin detaylarına ise hiç giresim yok. Tek kelimeyle: “Bittim”. Hatta bikaç kere bittim! Hergün bitip bitip yeniden başlıyorum. Bitmem bitmiyor bi türlü!… 😦

Arkadaş, kesin karar verdim, ben beceriksizim. Tamamen benim beceriksiziğim, benim organizasyon, planlama özürlülüğüm. Buna kesin karar verdim. Çocuklar siz sağolun, özellikle taşınma niyetine girip hadi bismillah dediğim günden itibaren inanılmaz huysuz, çekilmez oldunuz, buraların deyimiyle “canıma yapıştınız!” o da ayrı. Ama çok çocuklu başka annelerin taşınma özetini dinliyorum bazen, benimki onların yanında bütün apartmanı, hatta siteyi toplayıp yanımda götürüyomuşum gibi kalıyor! Bu kadar uğraş, bu kadar yorgunluk ancak öyle tarif edilir! Ya elalemin bebesi çok sakin, uslu ya da ben beceriksizim arkadaş! (inşallah birileri de çıkıp, “Ya semacım kendine haksızlık ediyosun, taşınmak dediğin zor, hele 3 çocuk, aaaa çok normal bu kadar zorlanman hayatım…” filan der de biraz gaza gelirim, bu kadar kendime hakaret etmişken hani (yok yok bu bir sipariş değil asla)

1 haftadır evin içinde bir kolilerle, bir bebelerle boğuşup duruyorum. Bebelerimin ana aşkı depreşti! Anneanne, dayıları geldi, oh ben biraz rahatlarım, onlar çocukları oyalar, ben de evi hemencecik toplarım hayallerim vardı oysa, nerdeee… Birlikte oturalım oyun oynayalım, kitap okuyalım, çizgifilm izleyelim istiyorsunuz. Yemeklerinizi ben yedireyim istiyorsunuz. Kaka yapınca anamız değiştirsin istiyorsunuz. Banyo yapılacak, hadi anamız gelsin. Balkonda oynayalım, anamız gelsin yanımızda otursun. Uyuyacaz, anamız yatırsın. Dışarı çıkalım, anamız. Yatalım, anamız, kalkalım, anamız! Üçüz değil, dördüzmüşüz biz meğersem! :/

Kendimce bulduğum, çocukları topluca babaanneye sepetlemek ya da her birinizi 1-2 saatliğine de olsa bir komşuya dağıtmak şeklinde bir çözümüm olmasaydı, toplanma sürecim rahat bir 3 hafta daha sarkardı, şakasız. Şu an, her ne kadar, hala hangi odaya girsem muhakkak kolilenecek bir grup eşya bulsam da (durduk yerde eşya mı türüyodur nedir, tövbe yarebbim) zorunlu kullanılan eşyalar dışındaki herşeyi paketlemiş bulunmaktayım. Zaten bu paketleme işlemi bir kaç gün daha sürse kendimi de paketleyip oturcam bi kolinin içine o olacak, kim ne yapıyosa yapsın ondan sonra…

Şanssızlık o ki, bir de bu toplanma haftası, babanızın iş yerinin taşınma haftasına denk gelmesin mi? Adamceğiz ben diyeyim 10 gün, sen de 20 gündür (valla zaman kavramım bitmiş durumda, kaç gün oldu ben de bilmiyorum o_O), gecenin 1’lerine 2’lerine kadar şirkette, hata bazı geceler sabahın 4’lerine kadar evde bilgisayar başında uyukluyor! Bu akşam eve 1 saatliğine uğradığında dert yandı, “Çocuklarımı özledim” diye 😦 Hal böyle olunca baba desteksiz bir toplanmada perişan hallerdeyiz! 😦

Ha bir de şu bizim meşhur ‘yardımcıdan yana şanssızlık’  sendromumuz yine gündemde. Yaklaşık 1 hafta kadar sonra Ramazan ayı başlıyor. Ramazan’da gelemeyeceğini söyledi kızımız. Tamam bari taşınmaya yardım et de öyle git dedik, bu sefer de annesi “Kızım hasta, çalışmayacak artık, göndermiyorum” demesin mi. Desin bakalım desin napalım, bizim kaderimiz bu…

-o-

Öyle ya da böyle, bu evdeki günlerimiz yarından sonra son buluyor… Şimdi yersiz duygusala bağlamak hiç istemiyorum aslında ama… Ama işte. Ne anılarımız var bizim bu evde. Bu evde anne olabilmek için dualar ettim. Müjdeli haberi bu evde yaşadım, üçüz olduğunuzu öğrenince bu evde şoka girip ağladım 🙂 Yoğun bakımdan taburcu edip sizi, bu evde koşuşturup durduk, üç minik bebeğe, ne geceler, ne gündüzler… Bu evde büyüttük, yürüttük sizi. “Demirleri de yüksek, çocuklar ayaklansın bu balkonda ne güzel oynarlar, içim rahat” dediğim, ah o balkonum… Ne sarmaşıklar, ne yaprak güzelleri, ne domates, yeşil soğanlar, gübreler, ilaçlar, tohumlar… Ne tarımsal faaliyetlerimi çekti bu balkon benim, sizden önce 🙂 Bahçesine vurulduğum evim. Şimdi artık misafir olarak önünden bile geçilir mi bilmem, öyle uzağa düştü senle yolumuz. Merdiven arası ayaküstü muhabbetler ettiğimiz komşularım. Seslerini duyup kapıya koştuğunuz, zorla kendinizi kucaklarına atıp kendinizi misafir ettirdiğiniz komşular hani 🙂 Yazları bahçesinde piknikler yapıp kısırlarına, dolmalarına doyamadığımız dostlarımız… Hııı, nasıl unutulur, istisnasız her akşam gezmesinde bahçede karşılaştığımız, ördek sevdalısı bebelerimizin çığlıklarıyla sağa sola kaçışan, bahçemizin sakinleri ‘Ördek Ailesi’… Hepsine veda edip gidiyoruz, yeni bir hayata.

Yeni evin, yeni düzenin, yeni hayatın heyecanı, bu hüzünlü şeyleri düşünmeye engel şimdi. Giderken hissederiz ancak, gittikten sonra. İnsana verilmiş en güzel nimetten “unutmaktan/alışmaktan” nasiplenip çabucak sarılırız o yeni hayata nasılsa. Hafızamızda bir güzel durak olarak kalacak, tebessümle hatırlanacak 1 gün sonra vedalaşacağımız evimiz…

-o-

Şimdi ertesi günün yorgunluğuna gard alma, uyuma vakti. Yarın eve temizliğe gidilecek, daha ben temizlik malzemelerini bile hazırlamadım, kalk kalk kalk kalk!

(Dayı da bilgisayarı mı bekliyodur nedir? Garibim bir saattir karşı koltuktan kaçamak kaçamak bakıp duruyo. Gerçi bugün ben iş arasında ağlayıp duran bebelerimi oyalamaya çalışırken, kazık kadar haliyle oturmuş çizgifilm ‘Arı Maya’ izlediği için kızgınım hala ona ama olsun, abla yüreği. Neyse uyuyakalmış zaten 😀 )

HPIM3685

Reklamlar

12 thoughts on “Yeni Hayat…

  1. “Ya semacım kendine haksızlık ediyosun, taşınmak dediğin zor, hele 3 çocuk, aaaa çok normal bu kadar zorlanman hayatım…

  2. taşınmak mı yooo kalsin hele uc cocukla Allah sabir versin!Ben 1 yil once tek basima yasadigim evi tasidim da daha da mecbur kalmadikca tasinmayayim diyorum. Azicik esya varmis gibi gorunuyor ama en olmadik yerlerden esya cikiyor. Valla tam bi kabus. Cok cok kolay gelsin beceriksizlikle alakasi yok valla bunu bilesin;)

    • Hıh işte tam istediğim yorumlar bunlar bi ara gazoz ismarliyim sana 😉 bugün anneme vasiyetimi falan bile verdim, bu taşınma bir an önce olmazsa kendime çok ömür bicmiyorum 🙂

  3. Ah Sema,evlendim evleneli hiç bir evimde 1.5 seneden fazla kalmadığımdan ben çok iyi bilirim bu hissi…Ama ben bu arada taşınmayı da çok severim…burcumun azizliği herşeyden çok çabuk sıkılıyorum ve her taşınma B Ü Y Ü K K K bi temizlik bunu da çok seviyorum bir de her ev yeni bir dekorasyon 🙂
    en son iki taşınmamda ,sondan ikincide birbuçuk aylık sezaryenliydim,fena oldu o,sonuncuda da 4 aylık o biçim kusan fena bi hamileydim.J nin ailesi buradaydu yavaş oldu ama yardımları da yadsınmazdı hani 🙂
    ben de evimi ardımda bırakırken acı tatlı hatıralar sarar dört bir yanımı ama hayat işte,o buruklukla umut da yan yanadır,iyi dileklerle yeni eve yöneltirim adımlarımı …

    yeni eviniz hayırlı olsun,güzel günler getirsin size..eski bi yazı mı bu acaba ben face de yeni rastladım ama…olsun 🙂

    • Neslihan inanamıyorum sana yaa -inşallah bi daha kolay kolay olmaz ama- bi daha tasinirsam kimi çağıracağımı biliyorum :)) yeni ev yeni bir hayat evet benim için de cezbedici aslında ama o zevk için taşınmanin zorlugunu göze alamıyorum malesef :/ şu an ev perisan, her yer koli, iki üç tabak ve bardaktan başka ortada bişey yok. Teknik bazı nedenlerle taşınma yakınken çarşambaya ertelendi :/ yeni ev dün boşaltıldı, evin içini pislik goturuyor, tesisatci badanası… Sinir stres harbindeyiz. Düzeni kurup kafamı sakince yAstiga koymadan da biraz zor geçer. Öyle işte tatlım keşke benim kız kardeşim olsaydın koşar gelirdin di mi :))

  4. Semacıım taşınmışsın haberim bilem yok. Ah ben tek çocukla taşındım ne zordur bilmez miyim. Beni en çok duygusal olarak yormuştu taşınma olayı o başka 🙂 Yeni evinizde huzurla, mutlulukla oturmanız dileğimle…

    • Cok teşekkürler Şükriyecim. Aaahh ah aklıma gelince bile her yerim ağrımaya başlıyor :/ Çok zormuş çoook. Hem manen hem bedenen çok yıprandım ama yerleştik çok şükür 🙂

  5. Geri bildirim: SİZE TAŞINMAMIZDAN BAHSETMİŞ MİYDİM? | 3 bebe 1 arada

Haydi sen de bir şey söyle :)

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s