Uyku Kardeşim, Ver Kırayım O Elini!

(Bu başlıkla atıfta bulunduğumuz, Eren Kaya’nın uyku eğitimi yazısı için tık tık tık 😉 —> http://bebekyapimbakimonarim.blogspot.com.tr/2012/02/uyku-kardesim-ver-elini.html )

—o—

Bu yazıyı dün yazmaya kalksaydım, ilerde pek gülümsenerek okunacak bir yazı çıkmayacaktı ortaya. Günlerdir öyle sinirliyim, öyle gerginim, öyle cinnetin eşiğindeyim ki, bunları şu an gibi dingin bi zamanda anlatmak en doğrusu…

Aslında anlatacak pek bir şey yok. Zaman zaman hortlayan, tam düzene girdi derken yeniden rayından çıkan, -aslında hiçbir zaman tam anlamıyla düzene girmemiş olsa da- en azından bu kadar zor olmayan uyku belasını en zor haliyle sardınız yine başıma. Bu yazıyı okuyabildiğiniz yıllarda eminim yataktan çıkmak sizin için işkence halini almıştır; bebekken uyumamak için annenize ne işkenceler çektirdiğinizi unutup…

Herşey eve geldiğiniz ilk günlerde, (yok yok o zaman uyuyordunuz), kolik belasının baş gösterdiği 2.ayda başladı sanırım. “Sallanarak uyumak”…

Ben üç bebeği bir anda kucağına verilen, daha öncesinde de mıncıklamaktan öte bebekle muhatap olmamış acemiler acemisi bir anneyim. Etrafta gördüğüm basmakalıp işler dışında bebek bakımıyla uzaktan yakından alakam yok. Yoktu. Hele ki, beslenme, alt değiştirme, banyo, gaz gibi meseleler varken, hele hele ki bebekler prematüreyken uykunun bir sorun olabileceği hiç mi hiç aklıma gelmemişti. Başka annelerin sahip olduğu, ilk çocuklarında yaptığı yanlışları görüp, bir dahaki bebeğinde o sorunlarla kolayca baş edebilme şansı maalesef bende yok. Bu filmin tekrarı yok. Hataların telafisi de yok, tükenmez kalemle yazı yazmak benimki. İşte benim sizi büyütürken düştüğüm en büyük yanlış sallayarak uyutmak oldu. Bunu yeni yeni fark etsem de…

İlk başlarda (hatta henüz hamile bile değilken) bebeğin sallanarak uyumasına karşıydım. Ama aslında bunun gerçek sakıncalarını bilmeden. Sadece zor diye. Sonra bebeklerim oldu, eve geldi, tabi mama yiyip yiyip uyuyan prematüre bebekleri gördükçe de bu tezi savunmam devam etti. Ta ki gaz problemleri başlayıp, bebek kendi başına uyumayı bırakana kadar. İlk önce kucakta pışpışlamalar eşliğinde sallanmalar başladı. Bunu annem başlattı. Her seferinde uyardım, karşı çıktım ama ya ben görmeden yapıyordu ya da savunuyordu durumu. Sonra iş kollardan ayaklara inmeye başladı zaman zaman, “E ayakta sallamak kolda sallamaktan daha kolay, ne yapayım?” diyerek. Sonra da beşikte sallanmayla devam etti(Böylece üçünüzde aynı anda sallanabiliyordunuz çünkü). Buna da engel olmaya çok çalıştım ama çaresizlik anlarından başka yol olmadığını görüp sesimi çıkaramaz oldum. Bir süre sonra ben de teslim oldum zaten bu uygulamaya. Ama o zamanlar “uyku eğitimi”nden, sallanarak uyumanın sakıncalarından hiç mi hiç haberim yoktu.

Gün boyu ben, annem ve bakıcı/geceleri babanız olarak sabahtan akşamlara, akşamlardan sabahlara kadar nasıl sallanıp durduğumuz konusuna hiç mi hiç giresim yok. Sinirlerim müsait değil. Ama bugünlerde uyku eğitimi diye bir şeyden haberdar oluyorum. Ne kadar geç kaldığıma hayıflanarak! Hamileyken neden bugünleri düşünmediğime kızıyorum. Artık çok geç demek için bile çok geç. Sizi bu alışkanlıktan nasıl ve ne zaman vazgeçireceğimi düşündükçe çok üzülüyorum.

Üçüz gebelik gibi sıradışı bir hamilelik yaşadığımdan mıdır,  beni bekleyen bebekli hayattan kaçabilmek adına, doğum sonrası için araştırma yapmama gibi bir psikolojiye mi girmiştim acaba, hala bilmiyorum. Ama zamanım varken yeterince araştırma yapıp  hazırlanamadığım için kendimi hiç affetmiycem…

Benim ‘Uyku Eğitimi’ olayından haberdar olduğumda 6.ayınızı doldurmak üzereydiniz. Bu eğitimlerin 3.aydan sonra, mümkün olan en erken zamanda başlanması gerektiği yazılı kitaplarda. ‘Zararın neresinden dönülürse kardır’ zihniyetiyle, hemen öğrendiğim bu şeyleri hayata geçirmeye koyuldum, mayısın ilk haftasından itibaren…

Beni fena halde yıpratan süreçler olduğu için ayrıntılarıyla anlatamıycam, bahsi geçince bile sinirleniyorum. 2-3 kez bu olaya kalkıştım. Farklı metodlar denedim. Metodları birbirine harmanladım. Kendim metod uydurdum. Hayır, olmuyor olmuyor olmuyor! Evde birden fazla bebek varken uyku eğitimi verilmiyor! Özel ders yapılmalı  her bebeye, ama ya geride kalan ikisi ne olacak? Ben birinizle uğraşırken diğer ikinizi annemin üstüne yıkamam ki?!

Hayır, işin ilginç kısmı ne biliyo musunuz çocuklar, ara verip her deneyişimde, Egemen ve Gülce’de başta olumlu sonuç aldım(Bertuğ ilk sefer biraz umut verdi ama sonra sallanmadan uyumama konusundaki kararlılığını istikrarla sürdürdü). Evet evet birkaç gün kendi başlarına uyumayı başardılar! Hem de hemen, hiç uğraşmadan! Sevinçten deli oldum, yerlerde tepindim, annemin boynuna sarılıp kahkahalar attım… Ama bozuldu! Birkaç gün sonra, tek tek direnişe geçen bebeler ağlama krizlerine girdi. Üstelik eskiden sallanıp 1 dakikada hemen uyuyuveren bebeler dakiiiiikalarca kendilerini sallatıp uykulara direndiler. Zar zor dalınan uykular ikide bir ağlamalarla bölünmeye başladı. Hatta Egemen uzunca bir süre, her uykudan müthiş çığlıklı ağlamalarla uyanır oldu. Henüz yeni yeni yatıştı bu hastalıklı durum…

Bir yerlerde yanlış yaptığımı biliyorum. Uyku eğitimine başlayışım, kurgulayışım bile hatalıydı belki. Ama demin de dedim ya, bir evde üç bebek ve onlarla uğraşabilecek sadece iki yetişkin varken, bunu başarabilmek imkansıza eşdeğer… Sadece bakan sayısı azlığı değil ki sorun. Diyelim ki aynı anda başlamadım eğitime, sırayla ele aldım. Ama yine imkansız, ev küçük mesela. Odalar dipdibe. İki bebek yan odalarda mışıl mışıl uyurken, ben bi oday kapanıp birini nasıl ağlatayım? Diğer ikisini uyandırırsak kim ilgilenebilecek? Ya da, bebek bakımının haricinde kalan işleri yapmak için üçünüzün de bir an önce uyumasını kollayan ben, hangi zamanımı bir bebek üzerinde harcayabilme lüksüne sahibim ki? Bu durumda herşeyi yine annemin üstüne yıkmış oluyorum, böyle bir vicdansızlığı nasıl yapayım?

Velhasıl, bizim uyku meselemiz içinden çıkılmaz labirent oldu. Paradoks. Ya da “Yukarı tükürsem bıyık, aşağı tükürsem sakal” durumu. Hatta “İki ucu .oklu değnek”… Dönüp dolaşıp vardığımız nokta, bol sallamalı kürkçü dükkanı. Bir gün bu şeylerin tıkır tıkır işlediği bir hayatın hayaliyle avutuyorum kendimi. Gün gelir de kendi rızanızla, yardımsız uyuyuverirsiniz diye umut ediyorum. Bir mucize bekliyorum…

Aynı beşikte sallanarak uyutulmaya çalışılan üç bebe. Gülce ve Bertuğ uyumamak için elele vermiş, Egemense uykuyla boğuşurken yastığın altına girmiş!

Bu başlıkla atıfta bulunduğumuz, Eren Kaya’nın uyku eğitimi yazısı için tık tık tık 😉 —> http://bebekyapimbakimonarim.blogspot.com.tr/2012/02/uyku-kardesim-ver-elini.html

 

Reklamlar

9 thoughts on “Uyku Kardeşim, Ver Kırayım O Elini!

  1. Tek bebekli olarak yasadiklarini tahayyul etmem imkansiz ama biriyle bu kadar yoruluyorsam ucunu dusunemiyorum. Uyku egitimini onceden ben cok okudum arastirdim, ancak 6 aydan once vermeyi dusunmedim (suan 5, 5 aylik). Edindigim izlenim o ki beyinlerinde uyku konusunda bazi gelismelerin tamamlanmasi gerekiyor bebekte. ondan once yardima muhtaclar ve eger alistirilsa bile bu duzen bozuluyor yine. Bir de bu ilgiye doyma ile alakali gibi geliyor bana. Bir kac gun once hic bir caba gostermeden kizim kendi kendine uyumaya basladi, ustelik ona dokunmami bile istemedi dondu poposunu yatti. iki gundur dis nedeniyle bozulsa da yeniden yapabilecegini biliyorum ama bana ihtiyac duydugu surece yaninda olacagim. senin de bebeklerin en azindan bir sure kendi kendine uyuduklari icin bence buna kabiliyetleri var ama henuz hevesleri yok. Zamani gelince yapacaklardir eminim

    • ya evet meyilleri var. Mesela geçenlerde ev kalabalık, annem ben bangır bangır hareretli bişeyler konuşuyoruz, gülceyi de yatırdım beşiğe birazdan sallıycam ama konuşmaya dalmışız annemle. aradan ne kadar zaman geçti bilmiyorum, bi döndüm baktım a-aa uyumuş! şok olduk hepimiz. arada böyle ağzıma bal çalıp heveslendiriyolar beni, ondan sonra yine sil baştan. bakalım keyifleri ne zaman gelecek..

  2. Geri bildirim: EMZİK SAVAŞLARI/Annelerle Sohbetler « 3 bebe 1 arada

  3. Geri bildirim: EMZİK SAVAŞLARI/Annelerle Sohbetler | Sıra Dısı Annelik

Haydi sen de bir şey söyle :)

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s